Муаллиф

Биёед, шинос шавем!

Соҳибёр Толиб ҳастам. Соли 1986 дар деҳаи Равоти ноҳияи Панҷекат ба дуё омада таҳсили ибтидоиро дар зодгоҳам гирифтаам. Соли 2008 Донишгоҳи омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айниро бо ихтисоси омӯзгори забон ва адабиёти тоҷик хатм кардам. Аммо аз рӯйи ихтисос кор намекунам. Зеро аз солҳои донишҷӯӣ бо матбуот ҳамкорӣ намуда дар ин соҳа як андоза таҷриба андӯхтам.

Соли 2004-2005 бо ҳафтаномаи «Зиндагӣ» ҳамкориро оғоз намудам. Ин ҳафтанома мактаби навқаламони донишҷӯ буд. Саҳифаҳои «Зиндагӣ»-ро бо мавзӯъҳои содаву хандаовар пур мекардем, аммо аз муасиси «Зиндагӣ» Қурбоналӣ Хӯҷамов ва сармуҳаррири он Хуршеди Атовулло хеле таҷриба омӯхтем. Хуршеди Атовулло неомақолаҳои моро ислоҳ намуда аз он мақола месохт. Аниқтараш, агар мақолаи ислоҳшударо бо дастхати мо муқоиса мекардед, бовар мекардед, ки Устод Хуршед ба ҷои баъзе ҳамқаламони ҳамсолам менавишт, то мо соҳибном шавем.

Охири соли 2005 дар радиои «Тоҷикистон» корро оғоз намудаам. Муаллифи барномаҳои “Радиосканворд”, “Ситораҳои шарқ”, “Радиосаёҳат”, “Ақида”, “Шабзиндадор”, радиоочерки “Файзи Меҳмон” (бахшида ба 70 солагии адиби тоҷик Меҳмон Бахтӣ), радиофилми “Зоти муаззам” (бахшида ба соли Имоми Аъзам) ҳастам.

Кадом хабарнигор танҳо дар як расона кор мекунад? Ҳастанд, аммо камшумор. Ман ҳам ба ин гурӯҳи камшмор шомил нестам. 

Ҳамкориҳои кӯтоҳ:

Радиои «Имрӯз», ҳафтаномаи «Нигоҳ», идораи иттилоотии Шабакаи якум, Шабакаи иттилоотии “Ҷаҳоннамо”, якчанд рӯз сармуҳаррири маҷаллаи фарҳангӣ, фароғатӣ ва рекламавии «Равзанаи нур» , 2 сол хабарнигори Радиолоиҳаи I W P R(Институти тафсилоти ҷанг ва сулҳи Британияи Кабир).

Инак чандест ки дар пойтахти Русия-шаҳри Маскав мусофифир ҳастам. Ҳар ҷо ҳамватанеро бубинам дарҳол аксбардорӣ намуда садояшро сапт менамоям. Ҳамроҳашон кор мекунам. Аммо ҳадафи ман тақозо мекунад, ки ҳар моҳ ҷойи кори худро иваз намоям. Баъзан пас аз ҳафтае корро тарк намуда кори дигар меҷӯям. Охир мақсади ман дар ин шаҳр фақат пайдо намудани маблағ нест, ҳадафам шинос шудан бо ҳаёти муҳоҷирони ҳамватан аст. Ҳамчун хабарнигор мехоҳам дар ин мавзӯъ бештар донам. Зеро муҳоҷират яке аз мавзӯъҳои асосии мубоҳиса дар Тоҷикистони мост ва дар худ ҷузъиёти зиёд пайдо мекунад. Ҳар як ҷузъиёти ин мавзӯъ бошад, масоили бузургеро ба миён меоварад.

Борхо шоҳиди таҳдиди миллатгароёни Русия ба ҳамватанон будам. Гоҳе шунидани таҳқиру гоҳе шунидани ташаккур, гоҳе музди баланду гоҳе гирифтори найрангу фиреб, гоҳе дастоварду гоҳе дареғи муҳочирон масоилест, ки минбаъд дар эҷодиётам баррасӣ мекунам.

Ғайр аз ин бо навиштани ҳикояҳои воқеӣ ва фантастикӣ машғулам. Агар вақт ёфта эҷодиёти маро мутолиа кунед, лутфан андешаи худро дар зераш нависед. Бигзор аз хатогиҳои ман гӯед, то минбаъд ислоҳ шавам. Аз таваҷҷӯҳи Шумо хушҳолам. Фараҳманд бошед!

Рамзи ман:

ҲАЛҚАИ СУРХ- гардиши хун дар рагҳои ман аст.

ВЕРГУЛИ САБЗ- идомаи зиндагӣ, ҳадаф ва андешаи ман аст.